Φραντζέσκα Αλεξοπούλου Πετράκη: Μπελάδες με μουστάκια

 Φραντζέσκα Αλεξοπούλου-Πετράκη: Μπελάδες με Μουστάκια

~ Το βιβλίο και η συνέντευξη ~

...και ο γάτος σε VIDEO! 

Ένα αληθινό παραμύθι που εξηγεί με τρόπο λογικό και διασκεδαστικό όχι μόνο τι σημαίνει δεσποζόμενο ή αδέσποτο ζώο, αλλά και τι σημαίνει υπεύθυνος άνθρωπος (του)!

Την – ας πούμε – ήρεμη ζωή μιας δημοκρατικής πενταμελούς οικογένειας ταράζουν δύο «αγόρια». Ο Μάκης, ένας γάτος-σίφουνας και ο Δημήτρης, ένας μικρός σκανταλιάρης σε ρόλο… δικηγόρου και διερμηνέα του πρώτου. Λέτε να έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα; Τι θα απογίνει άραγε ο τριχωτός Μάκης;

Πώς μπορείς να πάρεις μια μεγάλη απόφαση για τη ζωή του άλλου, και, στην περίπτωσή μας, ενός γάτου; Που αρχίζει και που τελειώνει το δικαίωμα μας στη ζωή των άλλων; Στη ζωή και στο θάνατο, στην ίδια τη Φύση;

Η Φραντζέσκα Αλεξοπούλου-Πετράκη έχει ένα χαρακτηριστικό δικό της τρόπο να γεφυρώνει παιδικό με το ενήλικο χιούμορ. Ίσως επειδή κατά βάθος παραμένει παιδί. Όσοι έχετε ήδη διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία της θα έχετε παρατηρήσει ότι η αφήγηση γίνεται σε πρώτο πρόσωπο, από την πλευρά του παιδιού. Τα παραμύθια της είναι… οπτικοακουστικά. Βέβαια, σπούδασε μεταξύ άλλων σκηνογραφία-ενδυματολογία στη Σχολή Κινηματογράφου Λ. Σταυράκου, εργάστηκε στην Τηλεόραση, στο Θέατρο και στον Κινηματογράφο. Έτσι, πέρα από τη ζωηρή οπτική περιγραφή των εικόνων, προσθέτει στην αφήγηση της και τους κατάλληλους θορύβους. Σκρατς! Μπουμ! Κρααατς! Σε αυτό το παραμύθι όμως προστίθενται μερικά Νιάου και Νιουρ και Χχρ-χχρ!

Ας δούμε όμως τώρα μαζί τι έχει να μας πει η ίδια η συγγραφέας.

Μ.Ρ.: Τι σε έκανε να αποφασίσεις να γράφεις βιβλία για τα παιδιά;

Φ: Δεν ήταν «απόφαση» ακριβώς, απλά συνέβη. Πάντα μου άρεσε να γράφω ιστορίες, να στήνω σενάρια, να «ψάχνω» στίχους – λέξεις – ήχους. Ίσως με έσπρωξαν περισσότερο προς τα εκεί (προς τα παραμύθια) τα δύο μου αγόρια που μου έλεγαν: όχι μαμά, δεν θέλουμε να μας διαβάζεις παραμύθια, θέλουμε να μας λες δικά σου! Έτσι αυτές οι ειδικά κατασκευασμένες ιστορίες, για δύο μικρά αλλά πολύ απαιτητικά ζευγάρια αυτάκια, ίσως ήταν η αφορμή!

Ο Μάρκος, ο γάτος Φασόλης και η Φραντζέσκα

Μ.Ρ.: Ποιος σε ενέπνευσε για τους «Μπελάδες με Μουστάκια»;

Φ: Μα ποιός άλλος; Ένας μικρός Μπελάς με Μουστάκια, που ακούει στο όνομα «Φασόλης». Ένας μικρός γατούλης–σίφουνας που ήρθε στη ζωή μας πριν τέσσερα χρόνια και, χωρίς καν να το διεκδικήσει, έγινε επίσημα το πέμπτο μέλος της οικογένειάς μας.  Ήταν η πρώτη φορά που το διαμέρισμά μας φιλοξένησε κάποιο ζωάκι που κυκλοφορούσε ελεύθερα ανάμεσά μας και δεν ζούσε σε κλουβί ή γυάλα! Τρομερή εμπειρία! Η εξυπνάδα του και οι χαριτωμένες ζαβολιές του μας τράβηξαν στην αρχή, αλλά αυτό που μας κατέκτησε κυριολεκτικά ήταν η τρυφεράδα του και η ζεστασιά του. Το βαθύ του βλέμμα αλλά και ο ατίθασος χαρακτήρας του. Η ιστορία μου αυτή γεννήθηκε για να δώσει απάντηση (και σε μένα) αν πρέπει να κάνουμε στείρωση στα ζώα συντροφιάς. Οι τύψεις μου ακόμα δεν έχουν σβήσει και νιώθω πως θα είμαι για πάντα υπεύθυνη για αυτό το ζωάκι που, κατά κάποιο τρόπο, του άλλαξα εγώ την ζωή του. Αν μη τι άλλο, ΘΑ ΤΟ ΑΓΑΠΩ ΠΑΝΤΑ! Ένα ζωάκι δεν είναι κάτι που μπορείς να βάλεις-βγάλεις από την ζωή σου εύκολα, σαν λούτρινο παιχνίδι (που και αυτό πάλι δύσκολο είναι...).

Μ.Ρ.: Παρατηρώ ότι ιστορίες σου τελειώνουν λίγο απότομα. Γυρίζεις σελίδα και περιμένεις κι άλλο. Όμως, μας δίνεις τη σκυτάλη να ολοκληρώσουμε εμείς την ιστορία, με τη δική μας φαντασία. Να σκεφτούμε τι θα κάναμε σε ένα ανάλογο δίλημμα και να κάνουμε τη δική μας επιλογή. Πόσο σημαντικό πιστεύεις ότι είναι σήμερα αυτό για ένα παιδί, αλλά και για τους γονείς και τους κηδεμόνες του;

Φ: Θα το πάρω αυτό σαν κοπλιμέντο. Ότι δηλαδή οι ιστορίες μου τελειώνουν απότομα. «Γυρίζεις σελίδα και περιμένεις κι άλλο»! Μου αρέσει πολύ αυτό που μου λέτε! Δηλαδή, δεν με βαρεθήκατε! Ας μην ξεχνάμε πως έχω ρίζες και καταβολές από μια ιστορική Σχολή κινηματογράφου που, ως απόφοιτή της, θα ήθελα να τιμήσω τα γραπτά μου με αρκετό κινηματογραφικό σασπένς! Μακάρι να τα καταφέρνω. Όμως ναι, προσπαθώ να κάνουν τα παιδιά και λίγο «δική τους» την ιστορία και να μπουν στη θέση του ήρωά μου και να κάνουν την δική τους επιλογή. Βρίσκω την ευκαιρία να τους δώσω μια γεύση για την ευθύνη που έχουν απέναντι στο ζωάκι που ζητούν επίμονα από τους γονείς τους,  αλλά και μια ιδέα για την τρομερή φιλία που θα αναπτυχθεί μεταξύ τους. Γιατί «τα ζώα είναι φίλοι παντοτινοί», τους θυμίζω πάντα. Όμως, γενικά, προσπαθώ οι ιστορίες μου να έχουν ένα στοιχείο έκπληξης, ανατροπής, ξαφνιάσματος. Αυτό το «κάτι» που θα ταράξει τα ήσυχα νερά.

Μ.Ρ.: Σκέπτομαι πως ο Ιούνιος είναι ένας μήνας που συνήθως γεννιούνται πολλά γατάκια. Καθώς σχεδόν όλοι φεύγουν για διακοπές, τα περισσότερα δυστυχώς καταλήγουν αδέσποτα και ανεμβολίαστα στο δρόμο, στο έλεος των τεσσάρων τροχών και κάποιων «καλών» ανθρώπων που ρίχνουν φόλες. Διάβασα το βιβλίο σου και νομίζω ότι μαντεύω τι σκέφτονται ο μικρός Δημήτρης και η οικογένειά του. Εσύ όμως, τι πιστεύεις; Άραγε θα πρέπει να επιλέγουμε για τα ζώα που έχουμε στο σπίτι μας τη στείρωση; Ή να αφήνουμε τη Φύση να αποφασίζει ποιος θα πεθάνει και ποιος θα ζήσει;

Φ: Πολύ φοβάμαι πως η ζωή στην πόλη είναι σκληρή για τους μικρούς μας φίλους. Αν τα ζωάκια μας ζούσαν στο χωριό, στην φύση, όλα θα ήταν εύκολα και όπως θα έπρεπε πολύ σοφά πλασμένα. Όμως, στο αντίστοιχο δίλλημα, αρρώστησα και εγώ σαν τον μικρό Δημήτρη μέχρι να πάρω την τελική απόφαση. Που είναι άμεσα συνδεδεμένη βέβαια με την παρουσία μου δίπλα του, για πάντα.

Μ.Ρ.: Βρίσκω φανταστική την εικονογράφηση του Στέφανου Βλασακάκη. Σε συναρπάζει! Όπως λέει ο ίδιος, αφού πέρασε από τη Σχολή Βακαλό, πήγε στη Σχολή Ορνεράκη όπου καταστάλαξε και εξελίχθηκε στο σκίτσο.Σε ευχαριστώ πολύ Φραντζέσκα, που μοιράστηκες τις σκέψεις σου μαζί μας. Εύχομαι πολλά παιδιά να έχουν τη χαρά να διαβάσουν τους «Μπελάδες με Μουστάκια». Και πολλοί μεγάλοι επίσης!

Φ: Εγώ ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία και για το ταξίδι στο Daydreams World σου. Ακόμα να ευχαριστήσω τις Εκδόσεις Mamaya που δώσαν σπίτι στους Μπελάδες μου, αλλά και τον αγαπημένο μου εικονογράφο Στέφανο Βλασακάκη που έδωσε στον Μάκη το πιο υπέροχο γατο-πορτοκαλί χρώμα. 

Επίλογος

Πάντως ο Φασόλης, ο γάτος, έχει όντως μεγάλα μουστάκια. Τα είδα με τα μάτια μου! 

Λέει ο μικρός Δημήτρης κάπου στο βιβλίο: «Συνειδητοποιώ για πρώτη φορά από τότε που ήρθε –δηλαδή, εγώ τον έφερα– στο σπίτι ότι ο Μάκης δεν είναι άλλο ένα λούτρινο παιχνίδι, αλλά ότι ΕΓΩ πρέπει να αποφασίζω γι’ αυτόν και να τον φροντίζω.» Και λίγο παρακάτω: «Έχω πάρει την απόφασή μου: να τον αγαπώ ΠΑΝΤΑ!»

Ίσως λοιπόν η αγάπη και η υπευθυνότητα μπορούν να μας οδηγήσουν να επιλέγουμε στη ζωή το μικρότερο δυνατό κακό. Να κάνουμε σοφές επιλογές δίχως συναισθηματισμούς. Ώστε οι παρεμβάσεις μας στη ζωή να μπορούν να ωφελήσουν όσο το δυνατόν περισσότερο και περισσότερους, όχι μόνο στο παρόν αλλά μακροπρόθεσμα.

Το βιβλίο αυτό της Φραντζέσκας Αλεξοπούλου-Πετράκη εκδόθηκε από τις Εκδόσεις Mamaya το 2016. Αναζητήστε το βιβλίο ΜΠΕΛΑΔΕΣ ΜΕ ΜΟΥΣΤΑΚΙΑ στα βιβλιοπωλεία. Μπορείτε να το παραγγείλετε από την ιστοσελίδα εδώ:

Ενημερωθείτε για τα βιβλία της Φραντζέσκας Αλεξοπούλου-Πετράκη από τη σελίδα της στο Facebook εδώ

Φραντζέσκα Αλεξοπούλου-Πετράκη

Συγγραφέας

Γεννήθηκα στην Αθήνα –μια πόλη φωτεινή– με παππούδες από την Τήνο και το Πήλιο (τι συνδυασμός!). Έχω σπουδάσει σκηνογραφία – ενδυματολογία και παιδαγωγός – νηπιαγωγός (άλλος ένας τρομερός συνδυασμός!).

Θα ήθελα να ταξιδεύω συνέχεια και να αποκτώ νέους φίλους. Πρακτικά αυτό δεν είναι και πολύ εύκολο, όπως θα αντιλαμβάνεστε, αλλά… ευτυχώς υπάρχουν τα παραμύθια! Έτσι, έχω κάνει δέκα υπέροχα ταξίδια και ξεκινώ τώρα (με τη Mamaya) το ενδέκατο! Ανάμεσα από τα ταξίδια, περιδιαβαίνω στο εκδοτικό στερέωμα, κυρίως στον μαγικό χώρο του παιδικού βιβλίου, ως υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων και μάρκετινγκ. Ακόμα, το όνομά μου κρύβεται –ως συντονίστρια έκδοσης– σε πολλές γνωστές παραγωγές παιδικών βιβλίων.

Προσπαθώ να αποτυπώσω όλα αυτά «τα μικρά τίποτα» που δεσπόζουν στη ζωή των μικρών παιδιών και να παίξω μαζί τους. Έτσι, άλλοτε θέλω να γίνω ήρωας, άλλοτε θέλω μια βροχή από δώρα, άλλοτε θέλω φίλους παντοτινούς και… άλλοτε ένα ζωάκι ΚΑΤΑΔΙΚΟ μου!

Αναμνηστικά από τα ταξίδια μου; Βραβείο «Πηνελόπη Μαξίμου», Κρατικό Βραβείο Εικονογράφησης, βραχεία λίστα των βραβείων του περιοδικού «Διαβάζω», και ένα βιβλίο που αγοράστηκε από την Ελβετία και κυκλοφορεί στη γερμανική γλώσσα. Λατρεύω τα παιδιά, τα όνειρα και τον ήλιο.