Φαίη Κοκκινοπούλου: Μπούκου

Φαίη Κοκκινοπούλου: "ΜΠΟΥΚΟΥ"

~ Το βιβλίο και μια συνέντευξη με τη Φαίη ~

«Μπούκου. Το όνοµα µίας οικογένειας σε ένα ορεινό χωριό της Ελλάδας. Ο πατέρας, παπάς, άνθρωπος της εκκλησίας, αλλά όχι του Θεού. Η µάνα, γυναίκα άβουλη κι αφελής. Κι επτά κόρες που θα έπρεπε να είναι γιοι.

   Μπούκου: όνοµα βαρύ, φορτωµένο µε αµαρτίες και κρίµατα, που οδηγούν τον καθένα σε δρόµους διαφορετικούς.

   Μπούκου: ένα όνοµα που, σαν το κουτί της Πανδώρας, κρύβει µέσα του όλα τα δεινά, το σκληρό πρόσωπο της ελληνικής επαρχίας, της κακοποίησης, των ιδρυµάτων, της νύχτας. Αλλά κάπου βαθιά µέσα στο κουτί υπάρχει η λαχτάρα και η ελπίδα για µια καλύτερη ζωή. Για µια ζωή χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος. Για µια άλλη ζωή.

Τέσσερα µέλη της οικογένειας Μπούκου 

αφηγούνται – ο καθένας από την πλευρά του – 

µια συγκλονιστική ιστορία που καθηλώνει.»

Αυτά είναι γραμμένα στο οπισθόφυλλο του βιβλίου - ένα πέπλο μυστηρίου που εξάπτει τη φαντασία και σε κάνει να θέλεις να το ανοίξεις για να μάθεις περισσότερα. Μπορεί τα πρόσωπα να θυμίζουν αρχαία τραγωδία όμως η συγγραφέας Φαίη Κοκκινοπούλου, την οποία γνωρίσαμε αρχικά ως ηθοποιό, έχει προσθέσει ένα απρόσμενο χιούμορ στην ύφανση αυτής της παράξενης ιστορίας. Με τη συνήθη «διαστροφή» των κινηματογραφιστών, βλέπω σχεδόν τα πάντα μέσα από έναν αόρατο φακό. Νομίζω όμως ότι οι εικόνες που περιγράφονται και οι διάλογοι έχουν τόση ζωντάνια που το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να γίνει ταινία. «ΜΠΟΥΚΟΥ». Προφέρεται ΜΠΟύΚΟΥ! Αν δεν το έχετε ήδη αποκτήσει, αξίζει να το διαβάσετε.

Καθώς το βιβλίο, μεταξύ άλλων, θίγει θέματα που αφορούν στη θέση της Γυναίκας στην Ελληνική κοινωνία, σκέφτηκα να ανοίξω μια σχετική συζήτηση με την κυρία Κοκκινοπούλου με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στις 8 Μαρτίου. Ελάτε να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τον τρόπο που σκέπτεται:

Μ.Ρ.: Φαίη, καθώς στις 8 Μαρτίου εορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (διεθνής ημέρα των δικαιωμάτων των γυναικών), θα μπω κατευθείαν στο «ψητό». Ποια πιστεύεις ότι είναι πραγματικά η θέση της Γυναίκας στη σημερινή Ελλάδα; Και δεν εννοώ μόνο στην περιφέρεια, στα χωριά, αλλά και στις μεγαλουπόλεις. Με βάση την προσωπική σου εμπειρία υπάρχει ακόμα ανισότητα μεταξύ των φύλων, στον κοινωνικό, εργασιακό τομέα αλλά και στην εκπροσώπηση στον πολιτικό τομέα; Τι βλέπεις να έχει αλλάξει δραματικά, ας πούμε από το 1970, μην πάμε πολύ μακριά, και τι θα έπρεπε να αλλάξει τώρα;

Φ.Κ: Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι έχουν γίνει τεράστια άλματα σε ότι αφορά τη θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία 70 χρόνια. Και πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε  την συμβολή των ανδρών που προσαρμόστηκαν σχετικά γρήγορα και στήριξαν αρκετά αυτές τις θεμελιώδεις και σαρωτικές αλλαγές. Πιστεύω ότι μεγάλο ρόλο έπαιξε και η ένταξη της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που έδωσε ώθηση και επιτάχυνε τη θεσμοθέτηση των δικαιωμάτων των γυναικών. Φυσικά έχουμε ακόμα δρόμο να διανύσουμε, ο καθένας προσωπικά αλλά και ως σύνολο, έως ότου καταφέρουμε η «ισότητα των δυο φύλων» στη χώρα μας να μην αποτελεί πλέον «θέμα» ούτε και λόγος να μνημονεύεται.

Θα παραθέσω μερικά στοιχεία που μου έρχονται στο μυαλό και αφορούν τη θέση της γυναίκας στην Ελλάδα του 1960.

• Οι Ελληνίδες ψήφισαν πρώτη φορά σε βουλευτικές εκλογές το 1956.
• Δεν κατείχαν δημόσια αξιώματα.
• Απαγορευόταν να συνάπτουν νομικές συμβάσεις.
• Οι γυναίκες εργάζονταν μόνο αν υπήρχε οικονομική ανάγκη και το γεγονός αυτό ήταν προσβλητικό για τον άντρα (δεν μπορούσε να θρέψει τη φαμίλια του).
• Η ενασχόληση των γυναικών με τη μουσική και τη ζωγραφική ήταν μόνο για τέρψη στενού κοινωνικού κύκλου. Χορεύτριες, ηθοποιοί και λοιπές καλλιτεχνικές δυνάμεις, χαρακτηρίζονταν ως «ελευθέρων ηθών».
• Πανεπιστημιακή μόρφωση λάμβαναν ελάχιστες γυναίκες.
• Δεν είχαν προσωπική περιουσία. Μετά το γάμο, τυχόν οικογενειακά περιουσιακά στοιχεία μεταβιβάζονταν στη δικαιοδοσία του συζύγου.
• Οι γυναίκες δεν μπορούσαν να χωρίσουν τον σύζυγο χωρίς την συγκατάθεσή του.
• Ακόμα και αν είχαν υποστεί σωματική βία στο γάμο, αποτελούσε ντροπή να ζητήσουν διαζύγιο.
• Ήταν υποχρεωτικό να έχουν το επίθετο του πατέρα και κατόπιν του συζύγου.                                                                                                              

Μ.Ρ.: Αλλά ας μη μείνουμε μόνο στη χώρα μας. Μιας και στο βιβλίο σου ΜΠΟΥΚΟΥ η θρησκεία παίζει κι αυτή τον ρόλο της, θα σου κάνω μια δύσκολη ερώτηση και, αν θέλεις φυσικά, μου απαντάς. Σε κάποιες χώρες επικρατούν κάποιες θρησκευτικές αντιλήψεις οι οποίες γεννήθηκαν τον Μεσαίωνα και που διατηρούν μέχρι σήμερα τις γυναίκες σε περιορισμό. Για παράδειγμα οι γυναίκες δεν κυκλοφορούν ασυνόδευτες από αρσενικό, ο πατέρας αποφασίζει ποιον θα παντρευτούν, τις παντρεύουν συνήθως σε μικρή ηλικία και τις περισσότερες φορές με κάποιον συγγενή. Σε κάποιες περιπτώσεις δεν επιτρέπεται καν να οδηγούν αυτοκίνητο. Η ανισότητα των φύλων εκεί είναι εμφανής. Με τόσους Έλληνες που ταξιδεύουν σε αυτές τις χώρες και μεταφέρουν εμπειρίες αλλά και τόσα σχετικά βιβλία και ντοκιμαντέρ, γνωρίζουμε πλέον ότι αυτό δεν είναι μύθος. Η αυστηρή καθοδήγηση των γυναικών από τη νηπιακή ηλικία φτάνει σε τέτοιο βαθμό που μερικές ούτε καν το αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για καταπίεση. Θεωρούν αυτόν τον τρόπο ζωής καλό και φυσικό. Εμείς βέβαια στη Δύση υπερασπιζόμαστε την ανεξιθρησκία και την ελευθερία του ατόμου να επιλέξει τρόπο ζωής. Όμως, καθώς αυτή η κουλτούρα πρεσβεύει την πολιτική της εξάπλωσης της στον πλανήτη, πιστεύεις ότι οι γυναίκες αυτές, ως μετανάστριες στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, θα θελήσουν να ακολουθήσουν τις κοινωνικές συνήθειες και τους νόμους του Δυτικού Πολιτισμού; Ή μήπως, λόγω της υπογεννητικότητας στη Δύση, θα έρθει μια μέρα που, ως μειοψηφία, θα πρέπει να ζήσουμε εμείς σε έναν Νεο-μεσαίωνα;

Φ.Κ: Το μεγάλο  πρόβλημα είναι οι θρησκείες. Η  χειραγώγηση που ασκούν  με απώτερο σκοπό τον πλήρη έλεγχο των κοινωνιών.  Όλες επεδίωξαν και επιδιώκουν να επιβληθούν σε όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούν. Οι πιο πολλοί πόλεμοι έχουν γίνει στο όνομα κάποιου ή κάποιων θεών. Η καθολική εκκλησία έχει τεράστια δύναμη και επιρροή. Κινεί τα νήματα στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή  του μισού πλανήτη. Οι χριστιανοί παλαιότερα, στην προσπάθεια τους να επικρατήσουν έκαναν θηριωδίες, εγκλήματα, κατέστρεψαν αγάλματα, ναούς, κομμάτια της αρχαίας ελληνικής και παγκόσμιας κληρονομιάς (ότι κάνουν σήμερα οι τζιχαντιστές). Οι ισλαμιστές τα ίδια… Σε όποιο σημείο του πλανήτη και να κοιτάξεις, ακόμα και στις πιο πρωτόγονες φυλές, η βία ξεσπά στο όνομα κάποιου θεού. Οι θρησκείες παρέχουν το τέλειο άλλοθι για να εγκληματούμε χωρίς ενοχές.

Μ.Ρ.: Δεν ξέρω αν συμφωνείς Φαίη, αλλά παρατηρώ ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια τάση για επιστροφή στον κοινωνικό συντηρητισμό του ’50. Πέρα από το ότι λιγότερα ζευγάρια φιλιούνται σε δημόσιους χώρους, βλέπω ότι επανέρχεται και η λογοκρισία. Για παράδειγμα κάποιο από τα πιο γνωστά κοινωνικά δίκτυα (ονόματα δεν λέμε), έχει μπλοκάρει προφίλ χρηστών επειδή εξέφρασαν έντονα και δημόσια κάποιες απόψεις τους. Ανάμεσά τους είναι γνωστοί δημοσιογράφοι και καλλιτέχνες. Επίσης υπάρχουν χρήστες του παγκόσμιου αυτού δικτύου οι οποίοι μαζικά καταγγέλλουν φωτογραφίες. Και όχι μόνο φωτογραφίες. Ακόμα και γυμνές ή ημίγυμνες εικόνες από γνωστά ή άγνωστα έργα Τέχνης, αγάλματα, πίνακες ζωγραφικής. Τι σκέφτεσαι για την Ελευθερία του Λόγου σήμερα;

Φ.Κ: Το γεγονός ότι  μπορούμε να πληροφορούμαστε άμεσα για τα παραπάνω, αποτελεί  μια πρώτη απάντηση στον προβληματισμό αυτό.

Πιστεύω πως παρόλα τα πολλά προβλήματα που υπάρχουν στην αντικειμενική μετάδοση της πληροφορίας και την έγκυρη ενημέρωση, η ανθρωπότητα ζει την καλύτερη στιγμή της στο θέμα αυτό. Οι πηγές πληροφόρησης είναι πάρα πολλές και οι ειδήσεις μεταφέρονται  αστραπιαία. Όποιος στ’ αλήθεια ενδιαφέρεται να ενημερωθεί, μπορεί να το πετύχει. Όχι όμως χωρίς κόπο.

                                                                                                       

Σε ότι αφορά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αν και φαίνεται να αποτελούν ένα ισχυρό «όπλο» στα χέρια κάποιων, εντούτοις είναι έτσι δομημένα, που σαμποτάρουν τέτοια φαινόμενα και τελικά τα εξουδετερώνουν. Τα ΜΚΔ έχουν δική τους λογική,  δικούς τους κανόνες, δική τους ζωή. Και στην τελική, κανείς δεν μας υποχρεώνει να τα βάλουμε στην καθημερινότητά μας. Η επιλογή είναι δική μας.

Μ.Ρ.: Για το τέλος Φαίη σου φυλάω μια ερώτηση αναμενόμενη και λίγο αδιάκριτη, αλλά να ξέρεις δεν φταίω εγώ. Εσύ ευθύνεσαι με τους χαρακτήρες και το περιβάλλον που δημιούργησες (;) στο βιβλίο σου ΜΠΟύΚΟΥ. Είναι τόσο ζωντανοί που τους «ακούς» να μιλάνε! Είναι τα πρόσωπα αυτά υπαρκτά;

Φ.Κ: Όχι, σε καμία περίπτωση. Το βιβλίο είναι μυθιστόρημα. Αποκύημα της φαντασίας μου. Φυσικά έχω αντλήσει κάποια στοιχεία από την πραγματικότητα. Υπάρχουν  διάσπαρτα μέσα στο βιβλίο φράσεις, συμπεριφορές, πράξεις, σκέψεις, ιδέες, πράγματα που είδα, έζησα, διάβασα, άκουσα, που με προβλημάτισαν, με εντυπωσίασαν και ενεργοποίησαν εσωτερικούς μηχανισμούς. Μόνο που δεν μπορείτε να γνωρίζετε ποιά είναι αυτά.

Αυτό που προσπάθησα να κάνω σε αυτό το βιβλίο ήταν να διηγηθώ μια «δύσκολη» ιστορία χρησιμοποιώντας το χιούμορ και τον σαρκασμό. Κάτι δηλαδή που συμβαίνει και στην πραγματική ζωή αλλά στη συγγραφή ενός μυθιστορήματος είναι κάπως τολμηρό και επικίνδυνο.

Στόχος μου επίσης ήταν, να βάλω τους ήρωές μου να διηγηθούν την ιστορία τους χωρίς να αναλύσω, αποκωδικοποιήσω τις πράξεις τους. Επιτρέποντας έτσι στον αναγνώστη να βγάλει μόνος τα συμπεράσματά του. 

Ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία.

Μ.Ρ: Ευχαριστώ θερμά για την τιμή!

Μαριλίζ

Αθήνα 8/3/2018

Περισσότερα για το μυθιστόρημα «Μπούκου» της Φαίης Κοκκινοπούλου εδώ

Βρίσκεται σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία σε όλη την Ελλάδα και σε πολλά ακόμα μικρότερα. Μπορεί βέβαια κάποιος να το αγοράσει άμεσα εδώ

Αν θέλετε να μαθαίνετε τα πάντα πρώτοι, η σελίδα της Φαίης Κοκκινοπούλου στο Facebook βρίσκεται εδώ

Πριν φύγετε όμως, διαβάστε παρακάτω τι γράφει η ίδια για τον εαυτό της. Έχει ενδιαφέρον.

Φαίη Κοκκινοπούλου

Ηθοποιός - Συγγραφέας

Γεννήθηκα στην Αθήνα στις 23 Σεπτεµβρίου του 1967. Κανένα παγκόσµιο σηµαντικό γεγονός δε συνέβη εκείνη την ηµέρα, το έψαξα. Ο πατέρας µου ήταν από την Φωκίδα, η µητέρα µου από την Πρίγκηπο της Τουρκίας και η ανατροφή µου παραδέρνει από τα αλώνια στα σαλόνια. Με τα γαλλικά µου, τα αγγλικά µου, τα γερµανικά µου, πήγα έντεκα χρόνια σε ιδιωτικό σχολείο και την τελευταία χρονιά στο 15ο λύκειο Κυψέλης. Το δηµόσιο σχολείο ταίριαζε καλύτερα στην ψυχοσύνθεσή µου.

∆εν είχα κλείσει τα δεκαοκτώ όταν έδωσα εξετάσεις στη Σχολή του θεάτρου τέχνης Κάρολου Κουν και πέρασα.

Οι επιλογές µου στο θέατρο και στη ζωή υπήρξαν αλλοπρόσαλλες και ενδιαφέρουσες. Κάποια πράγµατα θα ήταν καλύτερα να τα είχα αποφύγει, αλλά ποιος δεν το ’χει πει αυτό;

Έγραφα και ζωγράφιζα από πάντα, όµως τα τελευταία χρόνια η ενασχόληση αυτή έγινε πιο σοβαρή και συνειδητή. Και αναγκαία. Αν είχα πολύ καλή φωνή, θα γινόµουν οπωσδήποτε τραγουδίστρια!

Όταν µου λένε «µπράβο, δεν έχεις αλλάξει καθόλου!», εκνευρίζοµαι. Τόσο κόπο έκανα να φτάσω ως εδώ και δεν έκανε διαφορά;

Το Μπούκου είναι το δεύτερο βιβλίο µου. ∆εν ξέρω τι θα κάνω στη συνέχεια. Αν θα συνεχίσω να γράφω, να παίζω στο θέατρο ή θα κυνηγάω πεταλούδες στη Ρόδο…

Υστερόγραφο:

To πρώτο βιβλίο της Φαίης Κοκκινοπούλου «Η Εξαπάτηση» ταξιδεύει στο 10ο Διεθνές Συνέδριο Μικρομυθοπλασίας στο St. Gallen. Επιλέχτηκε στη λίστα των πρόσφατων εκδόσεων ως ένα ακόμα αντιπροσωπευτικό δείγμα της σύγχρονης ελληνικής παραγωγής στο είδος της μικρομυθοπλασίας (microfiction, flash fiction).

«Ήρθε το "Μπούκου" και το έκανε πέρα... Κι όμως η συλλογή των μικρών διηγημάτων μου με τον τίτλο "H Eξαπάτηση" είναι και θα είναι το αγαπημένο μου», γράφει η ίδια στη σελίδα της στο Facebook. Οπότε, δεν έχετε παρά να το αναζητήσετε και αυτό στις Εκδόσεις mamaya εδώ

*Θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί μας; Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τη φόρμα επικοινωνίας (παρακάτω) ή/και να γράψετε κάποιο σχόλιο για το βιβλίο.