Γιάννης Μποσταντζόγλου: Μια ακόμα παρέλαση

Γιάννης Μποσταντζόγλου: «Μια ακόμα παρέλαση»

Ταχύρρυθμα μαθήματα κατάπτωσης

~ Το βιβλίο και μια συνέντευξη ~

Μια σοβαρή σατιρική ματιά στη σύγχρονη νεοελληνική κοινωνία από τον ηθοποιό Γιάννη Μποσταντζόγλου ο οποίος εξετάζει την κάθε λεπτομέρεια μιας παρέλασης ως επίμονος επιστήμονας και σηκώνει ακόμα και το χαλί των επισήμων για να δει τι κρύβεται από κάτω. Αν είχε έναν άλλο τίτλο το βιβλίο, αυτός θα μπορούσε να είναι «Η Εγκυκλοπαίδεια της Υποκρισίας και της Διαφθοράς». Και γι αυτό το λόγο είναι διαχρονικό. Μέσα από τις σελίδες του αναδύονται οι παθογένειες της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας - και όχι μόνο.

Ακούστε τη συνέντευξη εδώ

Είναι παράξενο βιβλίο, ασυνήθιστο, διαφορετικό. Θέλει να του δοθείς και να εισχωρήσεις στον κόσμο του, όπως κάναμε με τα βιβλία παλιά, που ζούσαμε μαζί τους για λίγες μέρες και νύχτες. Με τα σύντομα κεφάλαια του που μοιάζουν με χρονογραφήματα, μπορείς να το διαβάσεις και σε δόσεις. Θυμίζει αρκετά τον προφορικό λόγο. Δοκιμάστε να το διαβάσετε φωναχτά και θα καταλάβετε. Δεν είναι όμως και τόσο εύκολο. Συνδυάζει την αργκό του δρόμου με την καθαρεύουσα και το πολυτονικό σύστημα σε ένα κοκτέιλ που ξαφνιάζει και σε κρατάει σε εγρήγορση. Με καταιγιστική παράθεση συνωνύμων (αντικείμενα, εξοπλισμός κλπ) γίνεται μια «κιβωτός» του ελληνικού λεξιλογίου. Ένα αντίδοτο στη φτώχεια του προφορικού και του γραπτού λόγου που τείνει να γίνει ο κανόνας τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.

Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον αρχικά, πέρα από το ότι εκτιμώ τον Γιάννη ως επαγγελματία και πάντα θυμάμαι την εξαιρετική συνεργασία μας στην τηλεόραση το 1988, ήταν ότι εγώ είμαι υπέρ των παρελάσεων. Ναι. Δηλώνω ασύστολα ότι από μικρή αγαπάω τις παρελάσεις αλλά θα κρατήσω τα επιχειρήματά μου για… όταν κάποιος πάρει συνέντευξη από εμένα. Αυτή εδώ είναι αφιερωμένη στον Γιάννη Μποσταντζόγλου και βρίσκω ότι οι απόψεις του έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.

Μια ακόμα παρέλαση. Όλες οι σύγχρονες «φυλές» των πολιτών συμμετέχουν σε αυτή την σατιρική παρέλαση είτε στην πρώτη σειρά είτε από τα παρασκήνια ή από το παρελθόν... Γιατί τελειώνοντας το διάβασμα του βιβλίου, γυρίζω να δω το οπισθόφυλλο και τι να δω:

ΚΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΑ ΧΕΙΡΑΣ ΕΡΓΟ

ΚΑΦΚΑ, Φραντς (1883-1924)

Πολύ χαρούμενο γράψιμο για τις προτιμήσεις μου. Θα προτιμούσα κάτι πιο σκοτεινό.

ΚΟΥΤΟΥΖΩΦ, Μιχαήλ-Ιλαριόνοβιτς (1745-1813)

Διάβασα με συμπάθεια την συγγραφική σας προσπάθεια και επαναλαμβάνω μετά στόμφου: Αφήστε τους νεκρούς να προχωρούν.

ΔΑΛΑΪ ΛΑΜΑ

Αγαπητέ φίλε, γιατί μου το στείλατε;

Και συνεχίζουν άλλοι ζωντανοί και μη. Ο Έντγκαρ Άλαν Πόε, ο Σεργκέϊ Αϊζενστάιν, ο Μαχάτμα Γκάντι (Παρακαλώ, μη με ξαναενοχλήσετε), ο Κορνήλιος Καστοριάδης κ.ά.

Οι περισσότεροι θα γνωρίζουν ότι ο Γιάννης Μποσταντζόγλου είναι ένας από τους δύο γιους του γνωστού σκιτσογράφου, γελοιογράφου, ζωγράφου, θεατρικού συγγραφέα, στιχουργού Μέντη Μποσταντζόγλου με το ψευδώνυμο Μποστ. Ωστόσο ο Γιάννης, με το πληθωρικό του ταλέντο, χάραξε από νωρίς τη δική του ενδιαφέρουσα πορεία στον χώρο του θεάματος, με το σπαθί του. Επιπλέον, έχει ένα ιδιαίτερο τρόπο να γίνεται πολύ αγαπητός. Σήμερα ζει σε ένα σπίτι κάτω από την Ακρόπολη, σε μια τοποθεσία που θα έλεγα ότι του ταιριάζει πάρα πολύ.

Μαριλίζ

Αθήνα 27/3/2018

Γιάννης Μποσταντζόγλου

Ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας

Ο Γιάννης Μποσταντζόγλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1951. Σπούδασε Υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν και αποφοίτησε από τη Θεατρική Σχολή Κατσέλη το 1972. Έχει εργαστεί σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, κινηματογραφικές ταινίες, στο θέατρο και στο ραδιόφωνο.

Αναζητήστε το μυθιστόρημα «Μια ακόμα παρέλαση» του Γιάννη Μποσταντζόγλου στα βιβλιοπωλεία ή απευθείας από τις Εκδόσεις Andy’s Publishers εδώ

Ήδη κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΕΝΤΥΠΟΙΣ η επόμενη συγγραφική δουλειά του. «Το Έπος της Γκογκολίας». Πρόκειται για το πρώτο μέρος μιας τριλογίας της οποίας σύντομα θα εκδοθεί και το δεύτερο μέρος. Θα το βρείτε εδώ

*Θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί μας; Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τη φόρμα επικοινωνίας (παρακάτω) ή/και να γράψετε κάποιο σχόλιο για το βιβλίο.

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

~ Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης ~

Χρειάζεται και η Ποίηση μια «Παγκόσμια Ημέρα» για να τη θυμόμαστε; 

Ίσως ναι. Επειδή στον ψηφιακό κόσμο του διαδικτύου, των "έξυπνων" κινητών τηλεφώνων, των φορητών ηλεκτρονικών υπολογιστών, των GPS, των Κοινωνικών Δικτύων, της τεχνητής νοημοσύνης η οποία σκέφτεται και αποφασίζει για λογαριασμό μας, στην εποχή της επιφανειακής προσέγγισης των πραγμάτων και της ιλιγγιώδους συχνά ταχύτητας, η Ποίηση ψάχνει κι αυτή να βρει λίγο ελεύθερο από δορυφόρους ουρανό για να αναπνεύσει, για να υπάρξει. Γήινη και πνευματική.

Στην Ελλάδα η Ποίηση αναπτύχθηκε από την αρχαιότητα, αυτό είναι γνωστό σε όλα τα μήκη και τα πλάτη. Κάποτε ήταν αναπόσπαστο μέρος της ζωής των σκεπτόμενων ανθρώπων, των ερώτων και των στοχασμών τους. Μένει να δούμε αν θα τα καταφέρει η Ποίηση να επιβιώσει στη δική μας εποχή της σύγχυσης, της διάσπασης της προσοχής και του φαστ φουντ ώστε να παραδοθεί μια καθαρή, λαμπερή και δυναμική σκυτάλη από τους παλιούς στους επόμενους ποιητές.


Και μερικές... εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες:

Η γιορτή αυτή η οποία είναι αρκετά «φρέσκια» εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου. Την αρχική έμπνευση είχε ο ποιητής Μιχαήλ Μήτρας ο οποίος το 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να οριστεί συγκεκριμένη μέρα για τον εορτασμό της Ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες. Την εισήγησή του παρέλαβε ο τότε πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων, ο ποιητής και μελετητής της ποίησης Κώστας Στεργιόπουλος και στη συνέχεια η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημερομηνία την 21η Μαρτίου, την Εαρινή Ισημερία. Μια ημέρα που μοιράζεται εξίσου το φως και το σκοτάδι, όπως άλλωστε κάνει και η Ποίηση με τις ώρες και τις μέρες της ζωής μας.

Η πρώτη γιορτή της Ποίησης το 1998 στο παλιό ταχυδρομείο στην πλατεία Κοτζιά υποστηρίχτηκε από εθελοντές, έτσι κόστισε ελάχιστα. Καθώς η γιορτή είχε μεγάλη επιτυχία, την επόμενη χρονιά ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, ο οποίος ήταν πρέσβης της Ελλάδας στην UNESCO, εισηγήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του Οργανισμού η 21η Μαρτίου να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Ιταλοί, Γάλλοι, Τυνήσιοι και άλλοι πρέσβεις χωρών της Μεσογείου υποστήριξαν θερμά την εισήγηση, η οποία υπερψηφίστηκε. Έτσι τον επόμενο χρόνο, τον Οκτώβριο του 1999, η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO στο Παρίσι.

Το σκεπτικό της απόφασης ανέφερε: « Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης στα ΜΜΕ, ούτως ώστε η ποίηση να μην θεωρείται πλέον άχρηστη τέχνη, αλλά μια τέχνη που βοηθά την κοινωνία να βρει και να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της. Οι πολύ δημοφιλείς ποιητικές αναγνώσεις μπορεί να συμβάλουν σε μια επιστροφή στην προφορικότητα και στην κοινωνικοποίηση του ζωντανού θεάματος και οι εορτασμοί μπορεί να αποτελέσουν αφορμή για την ενίσχυση των δεσμών της ποίησης με τις άλλες τέχνες και τη φιλοσοφία, ώστε να επαναπροσδιοριστεί η φράση του Ντελακρουά ‘Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση’ ».

21/3/2018

Μαριλίζ Ριτσάρδη

*Θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί μας; Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τη φόρμα επικοινωνίας (παρακάτω) ή/και να γράψετε κάποιο σχόλιο.

Φαίη Κοκκινοπούλου: Μπούκου

Φαίη Κοκκινοπούλου: "ΜΠΟΥΚΟΥ"

~ Το βιβλίο και μια συνέντευξη με τη Φαίη ~

«Μπούκου. Το όνοµα µίας οικογένειας σε ένα ορεινό χωριό της Ελλάδας. Ο πατέρας, παπάς, άνθρωπος της εκκλησίας, αλλά όχι του Θεού. Η µάνα, γυναίκα άβουλη κι αφελής. Κι επτά κόρες που θα έπρεπε να είναι γιοι.

   Μπούκου: όνοµα βαρύ, φορτωµένο µε αµαρτίες και κρίµατα, που οδηγούν τον καθένα σε δρόµους διαφορετικούς.

   Μπούκου: ένα όνοµα που, σαν το κουτί της Πανδώρας, κρύβει µέσα του όλα τα δεινά, το σκληρό πρόσωπο της ελληνικής επαρχίας, της κακοποίησης, των ιδρυµάτων, της νύχτας. Αλλά κάπου βαθιά µέσα στο κουτί υπάρχει η λαχτάρα και η ελπίδα για µια καλύτερη ζωή. Για µια ζωή χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος. Για µια άλλη ζωή.

Τέσσερα µέλη της οικογένειας Μπούκου 

αφηγούνται – ο καθένας από την πλευρά του – 

µια συγκλονιστική ιστορία που καθηλώνει.»

Αυτά είναι γραμμένα στο οπισθόφυλλο του βιβλίου - ένα πέπλο μυστηρίου που εξάπτει τη φαντασία και σε κάνει να θέλεις να το ανοίξεις για να μάθεις περισσότερα. Μπορεί τα πρόσωπα να θυμίζουν αρχαία τραγωδία όμως η συγγραφέας Φαίη Κοκκινοπούλου, την οποία γνωρίσαμε αρχικά ως ηθοποιό, έχει προσθέσει ένα απρόσμενο χιούμορ στην ύφανση αυτής της παράξενης ιστορίας. Με τη συνήθη «διαστροφή» των κινηματογραφιστών, βλέπω σχεδόν τα πάντα μέσα από έναν αόρατο φακό. Νομίζω όμως ότι οι εικόνες που περιγράφονται και οι διάλογοι έχουν τόση ζωντάνια που το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να γίνει ταινία. «ΜΠΟΥΚΟΥ». Προφέρεται ΜΠΟύΚΟΥ! Αν δεν το έχετε ήδη αποκτήσει, αξίζει να το διαβάσετε.

Καθώς το βιβλίο, μεταξύ άλλων, θίγει θέματα που αφορούν στη θέση της Γυναίκας στην Ελληνική κοινωνία, σκέφτηκα να ανοίξω μια σχετική συζήτηση με την κυρία Κοκκινοπούλου με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στις 8 Μαρτίου. Ελάτε να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τον τρόπο που σκέπτεται:

Μ.Ρ.: Φαίη, καθώς στις 8 Μαρτίου εορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (διεθνής ημέρα των δικαιωμάτων των γυναικών), θα μπω κατευθείαν στο «ψητό». Ποια πιστεύεις ότι είναι πραγματικά η θέση της Γυναίκας στη σημερινή Ελλάδα; Και δεν εννοώ μόνο στην περιφέρεια, στα χωριά, αλλά και στις μεγαλουπόλεις. Με βάση την προσωπική σου εμπειρία υπάρχει ακόμα ανισότητα μεταξύ των φύλων, στον κοινωνικό, εργασιακό τομέα αλλά και στην εκπροσώπηση στον πολιτικό τομέα; Τι βλέπεις να έχει αλλάξει δραματικά, ας πούμε από το 1970, μην πάμε πολύ μακριά, και τι θα έπρεπε να αλλάξει τώρα;

Φ.Κ: Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι έχουν γίνει τεράστια άλματα σε ότι αφορά τη θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία 70 χρόνια. Και πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε  την συμβολή των ανδρών που προσαρμόστηκαν σχετικά γρήγορα και στήριξαν αρκετά αυτές τις θεμελιώδεις και σαρωτικές αλλαγές. Πιστεύω ότι μεγάλο ρόλο έπαιξε και η ένταξη της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που έδωσε ώθηση και επιτάχυνε τη θεσμοθέτηση των δικαιωμάτων των γυναικών. Φυσικά έχουμε ακόμα δρόμο να διανύσουμε, ο καθένας προσωπικά αλλά και ως σύνολο, έως ότου καταφέρουμε η «ισότητα των δυο φύλων» στη χώρα μας να μην αποτελεί πλέον «θέμα» ούτε και λόγος να μνημονεύεται.

Θα παραθέσω μερικά στοιχεία που μου έρχονται στο μυαλό και αφορούν τη θέση της γυναίκας στην Ελλάδα του 1960.

• Οι Ελληνίδες ψήφισαν πρώτη φορά σε βουλευτικές εκλογές το 1956.
• Δεν κατείχαν δημόσια αξιώματα.
• Απαγορευόταν να συνάπτουν νομικές συμβάσεις.
• Οι γυναίκες εργάζονταν μόνο αν υπήρχε οικονομική ανάγκη και το γεγονός αυτό ήταν προσβλητικό για τον άντρα (δεν μπορούσε να θρέψει τη φαμίλια του).
• Η ενασχόληση των γυναικών με τη μουσική και τη ζωγραφική ήταν μόνο για τέρψη στενού κοινωνικού κύκλου. Χορεύτριες, ηθοποιοί και λοιπές καλλιτεχνικές δυνάμεις, χαρακτηρίζονταν ως «ελευθέρων ηθών».
• Πανεπιστημιακή μόρφωση λάμβαναν ελάχιστες γυναίκες.
• Δεν είχαν προσωπική περιουσία. Μετά το γάμο, τυχόν οικογενειακά περιουσιακά στοιχεία μεταβιβάζονταν στη δικαιοδοσία του συζύγου.
• Οι γυναίκες δεν μπορούσαν να χωρίσουν τον σύζυγο χωρίς την συγκατάθεσή του.
• Ακόμα και αν είχαν υποστεί σωματική βία στο γάμο, αποτελούσε ντροπή να ζητήσουν διαζύγιο.
• Ήταν υποχρεωτικό να έχουν το επίθετο του πατέρα και κατόπιν του συζύγου.                                                                                                              

Μ.Ρ.: Αλλά ας μη μείνουμε μόνο στη χώρα μας. Μιας και στο βιβλίο σου ΜΠΟΥΚΟΥ η θρησκεία παίζει κι αυτή τον ρόλο της, θα σου κάνω μια δύσκολη ερώτηση και, αν θέλεις φυσικά, μου απαντάς. Σε κάποιες χώρες επικρατούν κάποιες θρησκευτικές αντιλήψεις οι οποίες γεννήθηκαν τον Μεσαίωνα και που διατηρούν μέχρι σήμερα τις γυναίκες σε περιορισμό. Για παράδειγμα οι γυναίκες δεν κυκλοφορούν ασυνόδευτες από αρσενικό, ο πατέρας αποφασίζει ποιον θα παντρευτούν, τις παντρεύουν συνήθως σε μικρή ηλικία και τις περισσότερες φορές με κάποιον συγγενή. Σε κάποιες περιπτώσεις δεν επιτρέπεται καν να οδηγούν αυτοκίνητο. Η ανισότητα των φύλων εκεί είναι εμφανής. Με τόσους Έλληνες που ταξιδεύουν σε αυτές τις χώρες και μεταφέρουν εμπειρίες αλλά και τόσα σχετικά βιβλία και ντοκιμαντέρ, γνωρίζουμε πλέον ότι αυτό δεν είναι μύθος. Η αυστηρή καθοδήγηση των γυναικών από τη νηπιακή ηλικία φτάνει σε τέτοιο βαθμό που μερικές ούτε καν το αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για καταπίεση. Θεωρούν αυτόν τον τρόπο ζωής καλό και φυσικό. Εμείς βέβαια στη Δύση υπερασπιζόμαστε την ανεξιθρησκία και την ελευθερία του ατόμου να επιλέξει τρόπο ζωής. Όμως, καθώς αυτή η κουλτούρα πρεσβεύει την πολιτική της εξάπλωσης της στον πλανήτη, πιστεύεις ότι οι γυναίκες αυτές, ως μετανάστριες στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, θα θελήσουν να ακολουθήσουν τις κοινωνικές συνήθειες και τους νόμους του Δυτικού Πολιτισμού; Ή μήπως, λόγω της υπογεννητικότητας στη Δύση, θα έρθει μια μέρα που, ως μειοψηφία, θα πρέπει να ζήσουμε εμείς σε έναν Νεο-μεσαίωνα;

Φ.Κ: Το μεγάλο  πρόβλημα είναι οι θρησκείες. Η  χειραγώγηση που ασκούν  με απώτερο σκοπό τον πλήρη έλεγχο των κοινωνιών.  Όλες επεδίωξαν και επιδιώκουν να επιβληθούν σε όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούν. Οι πιο πολλοί πόλεμοι έχουν γίνει στο όνομα κάποιου ή κάποιων θεών. Η καθολική εκκλησία έχει τεράστια δύναμη και επιρροή. Κινεί τα νήματα στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή  του μισού πλανήτη. Οι χριστιανοί παλαιότερα, στην προσπάθεια τους να επικρατήσουν έκαναν θηριωδίες, εγκλήματα, κατέστρεψαν αγάλματα, ναούς, κομμάτια της αρχαίας ελληνικής και παγκόσμιας κληρονομιάς (ότι κάνουν σήμερα οι τζιχαντιστές). Οι ισλαμιστές τα ίδια… Σε όποιο σημείο του πλανήτη και να κοιτάξεις, ακόμα και στις πιο πρωτόγονες φυλές, η βία ξεσπά στο όνομα κάποιου θεού. Οι θρησκείες παρέχουν το τέλειο άλλοθι για να εγκληματούμε χωρίς ενοχές.

Μ.Ρ.: Δεν ξέρω αν συμφωνείς Φαίη, αλλά παρατηρώ ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια τάση για επιστροφή στον κοινωνικό συντηρητισμό του ’50. Πέρα από το ότι λιγότερα ζευγάρια φιλιούνται σε δημόσιους χώρους, βλέπω ότι επανέρχεται και η λογοκρισία. Για παράδειγμα κάποιο από τα πιο γνωστά κοινωνικά δίκτυα (ονόματα δεν λέμε), έχει μπλοκάρει προφίλ χρηστών επειδή εξέφρασαν έντονα και δημόσια κάποιες απόψεις τους. Ανάμεσά τους είναι γνωστοί δημοσιογράφοι και καλλιτέχνες. Επίσης υπάρχουν χρήστες του παγκόσμιου αυτού δικτύου οι οποίοι μαζικά καταγγέλλουν φωτογραφίες. Και όχι μόνο φωτογραφίες. Ακόμα και γυμνές ή ημίγυμνες εικόνες από γνωστά ή άγνωστα έργα Τέχνης, αγάλματα, πίνακες ζωγραφικής. Τι σκέφτεσαι για την Ελευθερία του Λόγου σήμερα;

Φ.Κ: Το γεγονός ότι  μπορούμε να πληροφορούμαστε άμεσα για τα παραπάνω, αποτελεί  μια πρώτη απάντηση στον προβληματισμό αυτό.

Πιστεύω πως παρόλα τα πολλά προβλήματα που υπάρχουν στην αντικειμενική μετάδοση της πληροφορίας και την έγκυρη ενημέρωση, η ανθρωπότητα ζει την καλύτερη στιγμή της στο θέμα αυτό. Οι πηγές πληροφόρησης είναι πάρα πολλές και οι ειδήσεις μεταφέρονται  αστραπιαία. Όποιος στ’ αλήθεια ενδιαφέρεται να ενημερωθεί, μπορεί να το πετύχει. Όχι όμως χωρίς κόπο.

                                                                                                       

Σε ότι αφορά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αν και φαίνεται να αποτελούν ένα ισχυρό «όπλο» στα χέρια κάποιων, εντούτοις είναι έτσι δομημένα, που σαμποτάρουν τέτοια φαινόμενα και τελικά τα εξουδετερώνουν. Τα ΜΚΔ έχουν δική τους λογική,  δικούς τους κανόνες, δική τους ζωή. Και στην τελική, κανείς δεν μας υποχρεώνει να τα βάλουμε στην καθημερινότητά μας. Η επιλογή είναι δική μας.

Μ.Ρ.: Για το τέλος Φαίη σου φυλάω μια ερώτηση αναμενόμενη και λίγο αδιάκριτη, αλλά να ξέρεις δεν φταίω εγώ. Εσύ ευθύνεσαι με τους χαρακτήρες και το περιβάλλον που δημιούργησες (;) στο βιβλίο σου ΜΠΟύΚΟΥ. Είναι τόσο ζωντανοί που τους «ακούς» να μιλάνε! Είναι τα πρόσωπα αυτά υπαρκτά;

Φ.Κ: Όχι, σε καμία περίπτωση. Το βιβλίο είναι μυθιστόρημα. Αποκύημα της φαντασίας μου. Φυσικά έχω αντλήσει κάποια στοιχεία από την πραγματικότητα. Υπάρχουν  διάσπαρτα μέσα στο βιβλίο φράσεις, συμπεριφορές, πράξεις, σκέψεις, ιδέες, πράγματα που είδα, έζησα, διάβασα, άκουσα, που με προβλημάτισαν, με εντυπωσίασαν και ενεργοποίησαν εσωτερικούς μηχανισμούς. Μόνο που δεν μπορείτε να γνωρίζετε ποιά είναι αυτά.

Αυτό που προσπάθησα να κάνω σε αυτό το βιβλίο ήταν να διηγηθώ μια «δύσκολη» ιστορία χρησιμοποιώντας το χιούμορ και τον σαρκασμό. Κάτι δηλαδή που συμβαίνει και στην πραγματική ζωή αλλά στη συγγραφή ενός μυθιστορήματος είναι κάπως τολμηρό και επικίνδυνο.

Στόχος μου επίσης ήταν, να βάλω τους ήρωές μου να διηγηθούν την ιστορία τους χωρίς να αναλύσω, αποκωδικοποιήσω τις πράξεις τους. Επιτρέποντας έτσι στον αναγνώστη να βγάλει μόνος τα συμπεράσματά του. 

Ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία.

Μ.Ρ: Ευχαριστώ θερμά για την τιμή!

Μαριλίζ

Αθήνα 8/3/2018

Περισσότερα για το μυθιστόρημα «Μπούκου» της Φαίης Κοκκινοπούλου εδώ

Βρίσκεται σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία σε όλη την Ελλάδα και σε πολλά ακόμα μικρότερα. Μπορεί βέβαια κάποιος να το αγοράσει άμεσα εδώ

Αν θέλετε να μαθαίνετε τα πάντα πρώτοι, η σελίδα της Φαίης Κοκκινοπούλου στο Facebook βρίσκεται εδώ

Πριν φύγετε όμως, διαβάστε παρακάτω τι γράφει η ίδια για τον εαυτό της. Έχει ενδιαφέρον.

Φαίη Κοκκινοπούλου

Ηθοποιός - Συγγραφέας

Γεννήθηκα στην Αθήνα στις 23 Σεπτεµβρίου του 1967. Κανένα παγκόσµιο σηµαντικό γεγονός δε συνέβη εκείνη την ηµέρα, το έψαξα. Ο πατέρας µου ήταν από την Φωκίδα, η µητέρα µου από την Πρίγκηπο της Τουρκίας και η ανατροφή µου παραδέρνει από τα αλώνια στα σαλόνια. Με τα γαλλικά µου, τα αγγλικά µου, τα γερµανικά µου, πήγα έντεκα χρόνια σε ιδιωτικό σχολείο και την τελευταία χρονιά στο 15ο λύκειο Κυψέλης. Το δηµόσιο σχολείο ταίριαζε καλύτερα στην ψυχοσύνθεσή µου.

∆εν είχα κλείσει τα δεκαοκτώ όταν έδωσα εξετάσεις στη Σχολή του θεάτρου τέχνης Κάρολου Κουν και πέρασα.

Οι επιλογές µου στο θέατρο και στη ζωή υπήρξαν αλλοπρόσαλλες και ενδιαφέρουσες. Κάποια πράγµατα θα ήταν καλύτερα να τα είχα αποφύγει, αλλά ποιος δεν το ’χει πει αυτό;

Έγραφα και ζωγράφιζα από πάντα, όµως τα τελευταία χρόνια η ενασχόληση αυτή έγινε πιο σοβαρή και συνειδητή. Και αναγκαία. Αν είχα πολύ καλή φωνή, θα γινόµουν οπωσδήποτε τραγουδίστρια!

Όταν µου λένε «µπράβο, δεν έχεις αλλάξει καθόλου!», εκνευρίζοµαι. Τόσο κόπο έκανα να φτάσω ως εδώ και δεν έκανε διαφορά;

Το Μπούκου είναι το δεύτερο βιβλίο µου. ∆εν ξέρω τι θα κάνω στη συνέχεια. Αν θα συνεχίσω να γράφω, να παίζω στο θέατρο ή θα κυνηγάω πεταλούδες στη Ρόδο…

Υστερόγραφο:

To πρώτο βιβλίο της Φαίης Κοκκινοπούλου «Η Εξαπάτηση» ταξιδεύει στο 10ο Διεθνές Συνέδριο Μικρομυθοπλασίας στο St. Gallen. Επιλέχτηκε στη λίστα των πρόσφατων εκδόσεων ως ένα ακόμα αντιπροσωπευτικό δείγμα της σύγχρονης ελληνικής παραγωγής στο είδος της μικρομυθοπλασίας (microfiction, flash fiction).

«Ήρθε το "Μπούκου" και το έκανε πέρα... Κι όμως η συλλογή των μικρών διηγημάτων μου με τον τίτλο "H Eξαπάτηση" είναι και θα είναι το αγαπημένο μου», γράφει η ίδια στη σελίδα της στο Facebook. Οπότε, δεν έχετε παρά να το αναζητήσετε και αυτό στις Εκδόσεις mamaya εδώ

*Θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί μας; Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τη φόρμα επικοινωνίας (παρακάτω) ή/και να γράψετε κάποιο σχόλιο για το βιβλίο.

Γιάννης Καλατζόπουλος: Γιαννάκης, το παιδί θαύμα

Γιάννης Καλατζόπουλος: «Γιαννάκης, το παιδί-θαύμα»

~ Το βιβλίο και μια συνέντευξη με τον Γιάννη ~

«Ένας αριστερός μεσήλικας αφηγείται στη νεαρή μαθήτρια-ερωμένη του τις αναμνήσεις του από την εποχή κατά την οποία ήταν το «παιδί-θαύμα» του ελληνικού κινηματογράφου. Ένας αλλόκοτος Πρύτανης τον κατασκοπεύει αθέατος, προσπαθώντας να λύσει το αίνιγμα μιας σκισμένης φωτογραφίας από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Η Αλίντα Γιαβουκλάκη και ο θείος ο χασίκλας, το παράνομο τυπογραφείο και η Σαπφώ Νοταρά, το Εφταμηνίτικο και ο Σουηδέζος, τα ταλέντα του Οικονομίδη και το σνίτσελ βιενουά του Βασίλη Αυλωνίτη, ο Κεφαλλονίτης που ζει μέσα στο μπαουλοντίβανο και το φαβορί των εκατό μέτρων, που παρατάει την κούρσα για να κυνηγήσει πεταλούδες. . . Όνειρα του παρελθόντος, θρύψαλα του παρόντος και εφιάλτες του μέλλοντος συνθέτουν ένα «μυθ-υστέρημα» σχιζοφρένειας και προδοσίας, όπου όλα τα πραγματικά περιστατικά λογοκρίνονται από τη φαντασία του συγγραφέα, ενώ τα φανταστικά γεγονότα παρατίθενται αυτούσια.»

Απίστευτο; Αυτά είναι γραμμένα στο οπισθόφυλλο του βιβλίου «Γιαννάκης, το παιδί-θαύμα». Οπότε μπορείτε να φανταστείτε τι θα γίνεται μέσα…

Θέλετε να μιλήσουμε λίγο με τον κύριο Καλατζόπουλο για να γνωριστούμε καλύτερα; Θα έχει ενδιαφέρον. Θα κάνω τις ερωτήσεις για λογαριασμό σας. Και 3-2-1 πάμε:

Μ.Ρ: Γιάννη, τι σημαίνει να είσαι «το παιδί-θαύμα»; Πώς επέδρασε αυτή η "ταμπέλα" στη διαμόρφωση του χαρακτήρα σου όταν ήσουν παιδί αλλά και αργότερα στην εφηβεία σου και στα πρώτα επαγγελματικά σου βήματα στην ενήλικη ζωή; Εκ των υστέρων, θεωρείς ότι αυτός ο χαρακτηρισμός σε βοήθησε να πραγματοποιήσεις τα σημαντικότερα όνειρά σου ή μήπως έβαλε φρένο σε ορισμένα από αυτά; Αν μπορούσες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω, θα επέλεγες συνειδητά να γίνεις «το παιδί-θαύμα»;

Γ.Κ.: Πρώτ’ απ’ όλα να πω πως το να είσαι παιδί, από μόνο του είναι ένα θαύμα. Εδώ που τα λέμε, το να υπάρχεις είναι ένα θαύμα, αν σκεφτούμε πως η ύπαρξή μας στη ζωή είναι μια πολύ τυχερή συγκυρία. Η ζωή είναι ένα θαύμα. Αυτόν τον χαρακτηρισμό μου τον είχανε δώσει γιατί έπρεπε να είμαι κι εγώ μέρος του star system εκείνης της εποχής που χρειαζόταν και τα «παιδιά-θαύματα». Πριν από μένα ήταν ο Νίκος Πιλάβιος, μετά από μένα ο Βασιλάκης Καΐλας και άλλοι. Δεν πιστεύω πως ήμουνα παιδί θαύμα. Νομίζω πως ήμουνα ένα παιδί με κάποια κλίση προς το να εκφράζομαι. Την έννοια της εκφραστικότητας την είχα πάρει από τους γονείς μου που δεν ήτανε άνθρωποι της τέχνης αλλά τους άρεσε η τέχνη. Στο σπίτι που μεγαλώναμε, με Κεφαλλονίτισσα μάνα, πατέρα ψάλτη και ερασιτέχνη σε χορωδίες, κι εγώ και η αδερφή μου είχαμε από πολύ μικροί ένα περιβάλλον που μας ευνόησε. Δηλαδή δεν μας έσπρωξαν οι γονείς μας, αλλά ούτε και  μας εμπόδισαν. Μας πρόσεχαν όμως. Θυμάμαι πως πολλές φορές κι εγώ και οι γονείς μου σκεφτήκαμε μήπως να σταματήσω, μήπως μου κάνει κακό στην ψυχολογική μου ανάπτυξη, στο σχολείο… Αλλά βλέποντας πως μπορώ να τα συνδυάζω, πήγαινα καλά στο σχολείο και δεν καβάλησα ευτυχώς κανένα καλάμι, συνέχισα. Πρέπει να πω βέβαια πως κινδύνεψα. Ήταν μια εποχή που δεν μπορούσα να περπατήσω στο δρόμο. Τότε δεν υπήρχε τηλεόραση αλλά με ξέρανε από τις ταινίες  ή και απ’ το θέατρο, που ναι μεν ξεκίνησα από το θέατρο για παιδιά αλλά πολύ γρήγορα σε πολύ μικρή ηλικία έπαιξα στο θέατρο των ενηλίκων και με πολύ καλούς δασκάλους. Σε ηλικία δέκα χρονών έπαιξα με τον Μινωτή, την επόμενη χρονιά στο Θέατρο Τέχνης με δάσκαλο τον Κουν. Μπήκα δηλαδή στην καλή πλευρά του επαγγέλματος κι αυτό βοήθησε στο να μην πάρουν τα μυαλά μου αέρα. Τώρα, αν θα το αποφάσιζα συνειδητά… Δεν ξέρω. Μερικές φορές θυμάμαι τον Γιάννη Φλερύ που όταν με πρωτοσυνάντησε –παιδάκι, 5-6 χρονών στα παρασκήνια, μου είπε «Αχ πουλάκι μου, να’ξερες σε τι ζούγκλα μπήκες…».

Μ.Ρ: Τι συμβουλή θα έδινες Γιάννη σε ένα παιδί που εργάζεται σήμερα στην Τηλεόραση, στο Θέατρο, στον Κινηματογράφο αλλά και στους γονείς του ή στους κηδεμόνες του;

Γ.Κ.: Θα του έλεγα αυτό που μου είπε κάποτε ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, στον οποίο οφείλω  την συνειδητή απόφαση να ασχοληθώ με το θέατρο. Με φώναξε λοιπόν κάποτε (όταν ήμουνα «παιδί-θαύμα» κι έπαιζα στον θίασό του, στον Γαλιλαίο του Μπρέχτ) με φώναξε στην πρόβα ιδιαιτέρως και με ρώτησε: “Να σου πω Γιαννάκη, τι θέλεις να γίνεις: ηθοποιός ή σταρ;” Εγώ ήμουν μικρός τότε, του απάντησα: “Δεν καταλαβαίνω ακριβώς τη διαφορά, θέλετε να μου εξηγήσετε;” Μου εξήγησε: “Ο σταρ είναι κατοστάρης, ο ηθοποιός είναι μαραθωνοδρόμος. Και πρέπει να το σκεφτείς αυτό καλά, γιατί έχεις ταλέντο αλλά μπορεί να το κάψεις αν τη δεις αυτή την υπόθεση σαν αγώνα ταχύτητας”. Και αλήθεια, η δουλειά του ηθοποιού είναι μια δουλειά που πρέπει να τη δεις σε βάθος χρόνου,  να αντέχεις, να περιμένεις, να μην τα κάνεις όλα γρήγορα, να έρχονται στην ώρα τους τα πράγματα. Και να μελετάς. Ο Διαμαντόπουλος  επέμενε να πάω στη δραματική σχολή, παρ’ όλο που θα μπορούσα και να μην πάω -όλοι οι θιασάρχες με ήξεραν από παιδί, είχαμε παίξει μαζί και θα μ’ έπαιρναν στη δουλειά τους και χωρίς πτυχίο σχολής. Αλλά ο Διαμαντόπουλος είπε όχι, θα πας στη σχολή, γιατί ήθελε να με βάλει στη σωστή πορεία. Και του το χρωστάω αυτό. Και σήμερα κάνω κι εγώ το διαχωρισμό: άλλο Ηθοποιός και άλλο σταρ. Και το λέω στους νεότερους.

Μ.Ρ: Στην παρουσίαση του βιβλίου σου αναφέρεσαι σε «εφιάλτες του μέλλοντος». Ποιος φαντάζεσαι ότι θα ήταν ο χειρότερος εφιάλτης του μέλλοντος; Το παρελθόν δεν αλλάζει, τουλάχιστον προς το παρόν, γιατί με την τεχνολογία ποτέ δεν ξέρεις. Οπότε, ποια σφάλματα του παρόντος πιστεύεις πως θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν σε ένα εφιαλτικό μέλλον; Και πώς θα μπορούσαμε να αποτρέψουμε μια εν δυνάμει καταστροφή;

Γ.Κ.: Στις αρχές του 20ού αιώνα και ιδιαίτερα μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο είχαμε μια τεράστια πνευματική άνθιση στην Ευρώπη, σε όλους τους τομείς. Η ανθρωπότητα ένιωσε επιτακτικά την ανάγκη ν' αλλάξει τον τρόπο της οργάνωσής της, να εξανθρωπιστεί θα έλεγα. Η διάδοση των μαρξιστικών ιδεών, αλλά και η ταυτόχρονη εμφάνιση νέων οπτικών (στην επιστήμη με τη θεωρία της σχετικότητας, στην τέχνη με τον μοντερνισμό, στην ψυχολογία  με τον Φρόυντ, στη φιλοσοφία με τις διάφορες εκφάνσεις του υπαρξισμού κλπ) καλλιέργησαν ένα κοινό όραμα αλλαγής του κόσμου επί το δικαιότερον και το συλλογικότερον. Η δημιουργία του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους στη Ρωσία το 1917 έθρεψε τις ελπίδες ότι αυτή η θαυμαστή "ουτοπία" μπορεί και να είναι  πραγματοποιήσιμη. Όμως τα συμφέροντα που διακυβεύονταν ήταν μεγάλα και ισχυρά. Και δεν έμειναν με σταυρωμένα χέρια. Αξιοποίησαν τις νέες ιδέες και επιτεύξεις προς όφελός τους. Αξιοποίησαν επίσης και τις αδυναμίες της άλλης πλευράς. Στον τομέα της τέχνης, εξέτρεψαν τον επαναστατικό μοντερνισμό στον στείρο και άκρως συντηρητικό «μετα-μοντερνισμό» που ζούμε σήμερα. Στην φιλοσοφία, την ΑΝΘΡΩΠΟ-κεντρική ουσία του υπαρξισμού την εκφύλισαν στο ΑΤΟΜΟ-κεντρικό μοντέλο που επέβαλαν μέσω της τηλεόρασης, του λάιφ-στάιλ και του ανταγωνιστικού εκπαιδευτικού συστήματος. Στην οικονομία και την πολιτική έφεραν τα πάνω, κάτω: Αντί να σχεδιάζουν οι πολιτικοί και να «εφαρμόζουν», να υλοποιούν οι οικονομολόγοι, γίνεται το ακριβώς αντίθετο: οι πολιτικοί σήμερα παγκοσμίως είναι υπάλληλοι των τραπεζιτών και των τεχνοκρατών. Ζούμε στον καταιγιστικό ρυθμό καθημερινών και φανταχτερών αλλαγών στα κινητά μας, στα λάπτοπ, στα μαλλιά, στα νύχια και στα παπούτσια μας και δεν προλαβαίνουμε ν' ασχοληθούμε με την αλλαγή του  εαυτού μας -και του Κόσμου. Αν συνεχίσουμε έτσι, φοβάμαι ότι η καταστροφή που μας περιμένει σαν είδος πάνω στη Γη, δε θα μοιάζει με καμιά προηγούμενη.  

Μ.Ρ: Πιστεύεις Γιάννη πως στην εποχή μας ίσως έχουν γίνει θρύψαλα τα "όνειρα του παρελθόντος", όπως αναφέρεις κάπου στο οπισθόφυλλο του βιβλίου σου; Άραγε έχει μείνει κάποια ρίζα από το δέντρο της ελπίδας ζωντανή; Σε τι θα μπορούσαμε λες να επενδύσουμε σήμερα, ώστε να ζήσουμε αύριο μια ουσιαστική ζωή γεμάτη νόημα για όλους;

Γ.Κ.: Διατηρώ ακόμα μια μικρή ελπίδα ότι στο παραπέντε που βρισκόμαστε, κάτι θα γίνει: Ο Άνθρωπος θα αναγκαστεί να επαν-εφεύρει την Ανθρωπιά του, να δώσει προτεραιότητα στην πνευματική του εξέλιξη και πρόοδο, που η μονόπλευρη τεχνολογική ανάπτυξη και η θεοποίηση του χρήματος τον έκαναν να τα παραμελήσει εγκληματικά. Ναι, πιστεύω ότι αν ζούσαν σήμερα ο Μαρξ και ο Έγκελς θα προσάρμοζαν στις σημερινές συνθήκες το σύνθημά τους και θα έλεγαν «Προλετάριοι όλου του κόσμου, μορφωθείτε».

Μ.Ρ: Τελικά, ποια είναι η αξία και η δύναμη της φαντασίας στη ζωή των ανθρώπων;

Γ.Κ.: Η φαντασία, το όνειρο, το παραμύθι αν θέλεις, είναι πρωταρχικής σημασίας. Και καμιά από τις εκπληκτικές κατακτήσεις της Ανθρωπότητας, από τον τροχό και τη φωτιά μέχρι την ατομική ενέργεια και τα μικροτσίπ δεν θα υπήρχαν, αν πριν τα φτιάξουμε δεν τα είχαμε φανταστεί. Το θέμα είναι να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε, και κυρίως, να προσπαθούμε να υλοποιήσουμε τα όνειρά μας.

Μ.Ρ: Γιάννη, σε ευχαριστώ πολύ για τον πολύτιμο χρόνο που αφιέρωσες για αυτή τη συνέντευξη. Ξέρω πόσο πολυάσχολος είσαι με όλες αυτές τις υπέροχες παραστάσεις, τις εκδηλώσεις και τα ταξίδια που κάνεις. Μακάρι τα βιβλία σου, και αυτό και τα άλλα, όπως και οι παραστάσεις σου να συνεχίσουν να ταξιδεύουν και να γεμίζουν τον κόσμο με συναρπαστικές ιδέες και χαρά! Και να παραμείνεις ένα φωτεινό πρότυπο για μικρά και μεγάλα παιδιά. Ωραία ιδέα μου φαίνεται αυτό το «προλετάριοι όλου του κόσμου, μορφωθείτε» που είπες. Αυτή θα ήταν μια ειρηνική επανάσταση με πολλές πιθανότητες επιτυχίας.

Μαριλίζ

Αθήνα 1/3/2018

Αναζητήστε το μυθιστόρημα «Γιαννάκης, το παιδί-θαύμα» του Γιάννη Καλατζόπουλου στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σας όπου μπορείτε να το παραγγείλετε εάν δεν το έχουν. Αλλά θα το βρείτε σίγουρα στα κεντρικά του Καστανιώτη, στην Πολιτεία, στον Ιανό και στις ηλεκτρονικές πλατφόρμες τους. 

Αλήθεια, γνωρίζετε το εύρος της καλλιτεχνικής δραστηριότητας του Γιάννη Καλατζόπουλου; Αν όχι, διαβάστε παρακάτω.

Φωτογραφία: Γ. Χρυσοχοΐδης

Γιάννης Καλατζόπουλος

Σκηνοθέτης, ηθοποιός, συγγραφέας

Ο Γιάννης Καλατζόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Από μικρός στον κινηματογράφο, στο θέατρο για παιδιά και στο ραδιόφωνο, έγινε γνωστός ως «παιδί-θαύμα». Στο θέατρο των ενηλίκων έπαιξε σημαντικούς ρόλους παιδιών, με δασκάλους και σκηνοθέτες τον Αλέξη Μινωτή, τον Κάρολο Κουν, τον Βασίλη Διαμαντόπουλο και τον Ντίνο Δημόπουλο την Κα Κατερίνα κ.ά.

Φοίτησε στη Δραματική Σχολή ως εξαιρετικό ταλέντο, παράλληλα με το Γυμνάσιο, με δασκάλους τον Γρηγόρη Βαφιά, τον Κώστα Μπάκα, την Ελένη Ζαφειρίου, τη Βέρα Ζαβιτσιάνου, τον Λάμπρο Κωστόπουλο, τον Δημήτρη Κωνσταντινίδη και τον Κωστή Μεραναίο. Σπουδές: Πάντειο Πανεπιστήμιο (1973), Νομική Αθηνών (1976), Σκηνοθεσία θεάτρου στην Accademia Nazionale d’ Arte Drammatica της Ρώμης (1985-1987).

Ως επαγγελματίας ηθοποιός έπαιξε πρώτους και δεύτερους ρόλους στο θίασο Μυράτ-Ζουμπουλάκη, στο Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη, στο θίασο Έλλης Λαμπέτη, στο Εθνικό Θέατρο, στο ΚΘΒΕ, στο Θέατρο Στοά, στη Θεατρική Σκηνή, στα ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων, Κέρκυρας και Κρήτης, Λάρισας και Βέροιας, στο θίασο του Γ. Κιμούλη και σε πολλούς συνεταιρικούς θιάσους και ομάδες (Θέατρο του Λαού, Ελεύθεροι Καλλιτέχνες, Θέατρο της Νιότης, Θέατρο του Δρόμου, Ομάδα Σύγχρονης Τέχνης κ.ά.). Έχει σκηνοθετήσει πάνω από εξήντα θεατρικές παραστάσεις για ενήλικες και παιδιά στο Εθνικό Θέατρο, στο ΚΘΒΕ, στα ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων, Κομοτηνής, Κέρκυρας και Κρήτης, καθώς και σε πολλούς ιδιωτικούς ή συνεταιρικούς θιάσους.

Από το 1982 διευθύνει την Ομάδα Σύγχρονης Τέχνης, στο πλαίσιο της οποίας λειτούργησε μέχρι πρόσφατα και η Παιδική Αυλαία. Διετέλεσε πρόεδρος του ΣΕΗ (1990-92), διευθυντής στο Παιδικό Στέκι του Εθνικού Θεάτρου (2004), πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου για τα Παιδιά και τους Νέους και της Eπιτροπής του ΥΠΠΟ για τα Kρατικά Bραβεία παιδικού θεατρικού έργου.

Έχει διασκευάσει και ανεβάσει για το παιδικό κοινό έργα του Αριστοφάνη, του Σαίξπηρ, του Μολιέρου, του Ίψεν, του Λόρκα κ.ά.

Έχει εκδώσει από τις Εκδόσεις Καστανιώτη:

Γιαννάκης, το παιδί-θαύμα (μυθιστόρημα) (2006)

Αριστοφάνης: Όρνιθες. Ειρήνη. Βάτραχοι (Ελεύθερη διασκευή των έργων και οδηγίες για σχολικές παραστάσεις) (2008)

Τα ρούχα του βασιλιά (θέατρο) (1987)     

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα:

Διασκευές έργων του Σαίξπηρ για παιδιά και νέους, Σχολή Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου [εισήγηση] (2006)       

*Θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί μας; Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τη φόρμα επικοινωνίας (παρακάτω) ή/και να γράψετε κάποιο σχόλιο για το βιβλίο.